فصلنامه مطالعات مدیریت گردشگری

چکیده گردشگری سبز به‌عنوان رویکردی پایدار، بر حفظ منابع طبیعی، کاهش اثرات زیست‌محیطی و ارتقای کیفیت زندگی جوامع محلی تمرکز دارد. این پژوهش با هدف بررسی اثر گردشگری سبز بر رفاه بافت تاریخی شیراز در سال‌های 1390 تا 1403، از مدل‌های بیزین و گشتاور تعمیم‌یافته بهره برده است. نتایج نشان می‌دهد از میان نه متغیر بررسی‌شده، سه عامل «زیرساخت حمل‌ونقل»، «سطح تحصیلات» و «آگاهی و آموزش محیط‌زیستی» بیشترین تأثیر را داشته‌اند. «زیرساخت حمل‌ونقل» با احتمال 0.9805 مهم‌ترین عامل در بهبود دسترسی و کیفیت زندگی بوده است. همچنین، «سطح تحصیلات» با احتمال 0.6724 و «آگاهی محیط‌زیستی» با 0.5324 اثر مثبت و معناداری بر رفاه دارند. در بعد اقتصادی، «تولید ناخالص داخلی» با احتمال 0.1922 بیشترین نقش را داشته و افزایش یک‌درصدی آن موجب رشد 3.82 درصدی رفاه شده است. نوآوری پژوهش، بررسی هم‌زمان ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و زیست‌محیطی در چارچوب گردشگری سبز است.

چکیده گردشگری به‌عنوان یکی از صنایع صنعت انعطاف‌پذیر و پویا است که ابعاد و انواع مختلفی دارد. گردشگری سبز یکی از مهمترین انواع آن است که امروزه بسیاری از کشورها توجه ویژه‌ای به آن دارند. یکی از ابعادی که می‌تواند در راستای گردشگری سبز مثمرثمر باشد، حوزه خط‌مشی‌گذاری زیست‌محیطی است. این حوزه علمی و اجرایی که در راستای اقدامات و فعالیت‌های حفاظت از محیط‌زیست صورت می‌گیرد، می‌تواند پیامدهای مطلوبی را برای جوامع ایجاد کند. هدف اصلی تحقیق حاضر، تدوین الگوی مطلوب خط‌مشی‌گذاری زیست‌محیطی در بستر گردشگری سبز است که با استفاده از روش ترکیبی به بررسی موضوع می‌پردازد. رویکرد بکار رفته در این روش، رویکرد نسبی متوالی با وزن نـابرابر است که در سه فاز کیفی-کیفی-کمّی انجام می‌شود. در این تحقیق، به ترتیب از سه روش "گروه کانونی-نظریه داده‌بنیاد-پیمایش" جهت تدوین و تأیید الگو استفاده شده است. ابزار اصلی مورد استفاده در فاز کیفی

چکیده گردشگری یکی از فعالیتهای روبه رشد در سراسر جهان است و در عین حال یکی از تهدیدهای اصلی برای محیط ‌ (محیط طبیعی و فرهنگی) به شمار می‌رود. به دنبال توجهات جهانی به مقوله محیط زیست در دهه‌های گذشته و ارزش یافتن پارادایم گردشگری پایدار و پدید آمدن مفاهیمی چون اکوتوریسم، گردشگری سبز یا مسئولانه، به عنوان مکانیسم‌های کنترل پیامدهای منفی گردشگری مورد توجه قرار گرفت. در این میان روش‌های عملیاتی مختلفی مبتنی بر اصول اکوتوریسم به کار گرفته شده اند؛ یکی از آنها ساخت اقامتگاه های سبز است که در نقاط بسیاری از جهان با تنوع بسیاری از جمله هتل‌های سبز و اکوکمپ‌ها، گسترش یافته‌اند. در این راستا اقامتگاه گردشگری متین آباد (واقع در استان اصفهان) به عنوان نخستین اکوکمپ رسمی در ایران با توجه به استانداردهای زیست‌محیطی بین‌المللی طراحی و ساخته شده است. هدف از این پژوهش ارزیابی موفقیت این اقامتگاه سبز به لحاظ برخورداری از شاخص‌های مطرح در این نوع اقامتگاه‌ها است. جامعه آماری این پژوهش گردشگران اکوکمپ متین آباد بوده‌اند که با استفاده از پرسشنامه مورد پرسشگری قرار گرفتند. به منظور تحلیل داده‌ها از آزمون‌های تک نمونه‌ایT در نرم افزارSPSS استفاده شد. تحلیل یافته‌ها و نتایج پژوهش حاکی از این است که علی‌رغم تفاوت‌های موجود در برخی گویه‌ها و شاخص‌ها، این سایت توانسته موفقیت نسبی را به عنوان یک اقامتگاه سبز کسب کند.