فصلنامه مطالعات مدیریت گردشگری

چکیده گردشگری یکی از عرصه های نو و زمینه های جدید در مطالعات علوم انسانی است و از جهات مختلفی مورد توجه کشورها است. التفات به گردشگری از یک سو به علت اهمیت اقتصادی آن و از سوی دیگر به دلیل اثرات فرهنگی و اجتماعی آن است.
ناتوانی سازمانها و شرکتهای کنونی در پاسخگویی به نیازهای بالقوه و بالفعل متقاضیان سفر و گردش در قشر متوسط و فقیر جامعه، شرایط بالقوه مناسبی برای حضور تعاونی ها در عرصه گردشگری کشور ایجاد نموده است. از طرف دیگر بخش گسترده ای از شوراهای شهر و روستا به گردشگری به عنوان یک فعالیت تاثیرگذار اقتصادی و فرهنگی توجه دارند و متاسفانه قادر به سازماندهی مناسب برای تقویت آن نمی باشند. در این شرایط نیز تعاونی ها می توانند نقش مهمی ایفا نمایند.
این مقاله در پی شناسایی موقعیت و جایگاه تعاونی های گردشگری ایران در میان تعاونی های مشابه در سایر کشورهای جهان و بررسی و تجزیه و تحلیل قوت ها و ضعف ها، فرصت ها و تهدیدها و ریشه یابی دلایل بروز آنها است. آشنایی با ماهیت تعاونی، گردشگری و تعاونی های گردشگری، تعیین جایگاه تعاونی های گردشگری کشور در میان سایر تعاونی ها و بهره مندی از تجارب تعاونی های گردشگری هشت کشور منتخب، موضوعات اصلی است که در این پژوهشی دنبال می شود. در پایان آموخته های حاصل از این مطالعه به تعیین و ارائه راهکارهای مناسب برای بهبود و توسعه تعاونی های گردشگری کشور می انجامد.

چکیده  جهانگردی به مثابه حوزه ای مستقل و جدید علمی تلقی می شود که دانشمندان متعدد علوم انسانی و اجتماعی به بررسی آن می پردازند. جهانگردی علاوه بر بخش صنعت، در محیط های دانشگاهی مدنظر می باشد. کارکرد دانشگاه ها در حوزه جهانگردی شامل دو قلمرو آموزش (تربیت نیروی ماهر) و پژوهش می باشد. فنآوری اطلاعات و اینترنت به طور قابل ملاحظه ای فعالیت های علمی را تحت تاثیر خود قرار داده است. واژه هایی هم چون آموزش الکترونیکی، تجارت الکترونیکی و هم چنین جهانگردی الکترونیکی (E-TOuriSm) معرف این تاثیر است. فنآوری اطلاعات و اینترنت دو کارکرد آموزشی و پژوهشی دانشگاه ها در حوزه جهانگردی را متحول نموده است و هدف مقاله حاضر بررسی این تاثیر در ابعاد دهگانه خواهد بود.

چکیده گردشگری پدیده ایست کهن که از دیر زمان در جوامع انسانی وجود داشته و به طور پیوسته در طول تاریخ، متأثر از شرایط اقتصادی، اجتماعی - فرهنگی و فنی در حال تغییر و تحول بوده است. از دهه های اخیر خصوصاً ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، تقاضا و بازار گردشگری، متأثر از گسترش شتابان شهرنشینی، ارتباطات و تکنولوژی، تغییرات بسیاری کرده است. اساس گردشگری نوین، مبتنی بر فعالیت های تفریحی - ورزشی است که اغلب از آن تحت عنوان گردشگری تفریحی یاد می شود. اشکال نوین گردشگری، تحت تأثیر الگوی جدید مصرف گردشگری، به گردشگری علایق خاص" (SIT) معروف شده قرار دارد. در این قبیل گردشگری ها، گردشگران اغلب به دنبال محرکهای مهیج و کسب تجربه هایی پر از پیچیدگی و هیجان هستند. گردشگری ماجراجویانه، که امروزه رشد و توسعه بسیاری در جهان یافته را می توان یکی از مصادیق آن قلمداد کرد. این نوع از گردشگری، در کنار علاقه مندان خاص و بازار مناسب دارای پتانسیل های مناسبی برای ایجاد اشتغال و درآمد است.

چکیده محدوده حفاظت شده اشترانکوه با وسعت ۱۰۴۳۵۵ هکتار با ویژگیهای منحصر به فرد از جمله وجود دریاچه گهر به عنوان نگین اشترانکوه، وجود گونه های گیاهی و جانوری خاصی، اقلیم بسیار مناسب در نیمی از سال برای گردشگری و... اکنون به عنوان منطقه ای اکوتوریستی مورد استفاده گروه بی شماری قرار میگیرد و استعداد تبدیل شدن به یک منطقه ویژه اکوتوریستی در سطح استان و کشور را دارا است. در این پژوهشی جهت امکان سنجی توسعه اکوتوریسم در محدوده مذکور و نخست در مراحل شناسایی منابع اکولوژیکی این منابع شامل پوشش گیاهی، خاک، منابع آب، زندگی جانوری، زمین شناسی و ژئومرفولوژی مورد شناسایی قرار گرفته و سپس در مرحله جمع بندی و تجزیه و تحلیل اطلاعات بدست آمده از مرحله قبل جهت ورود به محیط G.I.S طبقه بندی و پردازش شدند و اقدام به تهیه نقشه های مختلف که در نهایت منجر به تهیه نقشه شکل زمین و سپس با ترکیب با نقشه خاک و پوشش گیاهی، نقشه یگان زیست محیطی که پایه ارزیابی اکولوژیکی است بدست آمده و منابع ناپایدار اکولوژیکی مانند آب، اقلیم و... نیز در آن لحاظ شد. در مرحله مدلسازی و ارزیابی با ایجاد مدل اکوتوریسم برابر با استانداردهای ملی و جهانی اقدام به تهیه نقشه پهنه بندی اکوتوریسم و طبقات آن شد و در نتیجه پهنه هایی جهت اکوتوریسم متمرکز و گسترده معرفی شدند و در پایان با ذکر مسائل و مشکلات و ارائه راه حل تلاش شد تا بستر مناسبی جهت مدیریت و برنامه ریزی گردشگری در منطقه، بوجود آید.

چکیده این مقاله یک مدل استاندارد از برنامه ریزی گردشگری را ارائه می دهد که همکاری و مشارکت میان آژانس های دولتی، سطوح اداری مختلف دولت، قدرت های سیاسی هم سطح، و بخش های خصوصی و دولتی، را می طلبد. اصول این برنامه ریزی مشارکتی در یوگیاکارتای اندونزی که در آن پیش از این برنامه ریزی صورت نگرفته است، مورد بررسی قرار گرفته است. عوامل اجتماعی - سیاسی مهمترین دلیل برای فقدان برنامه ریزی گردشگری مشارکتی در ناحیه مورد مطالعه بوده است و این باور وجود دارد که مکان های دیگری که دارای شرایط انسانی مشابه با ناحیه ی ذکر شده است نیز اصول برنامه ریزی گردشگری مشارکتی مورد استفاده قرار نمی گیرد.

چکیده