آینده نگاری برندسازی پایدار مقصدهای گردشگری ساحلی

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار،گروه برنامه ریزی گردشگری، دانشکده علوم گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ

2 استاد،گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس

3 دانشیار، گروه برنامه ریزی گردشگری، دانشکده علوم گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ

چکیده

این پژوهش، خبره محور بوده و با هدف آینده نگاری و ارائه سناریو مطلوب برندسازی پایدار در مقصدهای گردشگری ساحلی به روش توصیفی- تحلیلی در منطقه ساحلی چابهار انجام شده و درصدد پاسخگویی به این سئوال است که الگوی مطلوب برندینگ پایدار مقصدهای گردشگری ساحلی کدام است؟ لذا پس از استخراج و بومی سازی شاخص ها و پیشران های مورد نیاز، متغیرها و روابط بین آن ها مورد بررسی قرار گرفته، متغیرهای کلیدی شناسایی و میزان سازگاری عوامل تاثیرگذار و تاثیرپذیر استخراج گردیده است. متغیرهای تعیین کننده یا تاثیرگذار، دووجهی، ریسک، هدف، نتیجه، مستنثنی و تنظیم کننده برندسازی پایدار استخراج و بر مبنای آن ها سناریوهای متعددی تدوین و در سه سطح محلی، ملی و بین المللی معماری و برای یک بازه زمانی بیست ساله، سه الگوی «گذار با رویکرد بازسازی و بهبود»، «میانی با رویکرد بازآفرینی حداقلی» و «مطلوب با رویکرد بازآفرینی حداکثری» ارائه شده است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Foresight of sustainable branding for coastal tourism destinations (case study: Chabahar coastal area)

نویسندگان [English]

  • parvaneh parchekani 1
  • Abdolreza roknedin eftekhari 2
  • Seyed saeed Hashemi 3
1 Member of tourism planning group University of Science and Culture
2 , Professor, Department of Geography and Rural Planning, Faculty of Humanities, Tarbiat Modares University
3 Associate Professor, Department of Tourism Planning, Faculty of Tourism Sciences, University of Science and Culture
چکیده [English]

This research was Expertise-Oriented and is conducted with aim of foresight sustainable branding of coastal tourism destinations via an illustrative-analyzing method. This research makes an effort to response this question that what is the best scenario for the sustainable branding of coastal tourism destination? To do so, after extracting and customizing required indexes and propulsions, variables and the relationships among them were checked, key variables were detected and adoption degree of influential and impressive items was extracted. Then deterministic or effective and two-sided variables, risks, objectives, results, exceptions and sustainable branding adjustment variables were extracted and main scenarios authored according to them and architectured in three local, national and international levels. Also, 3 scenarios are presented with topics of “A transition with a reconstruction and improvement approach”, “Medium with a minimalistic retrieval approach” and “Optimal with a maximum retrieval approach”.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Foresight
  • Sustainable Branding
  • Coastal Tourism Destinations
  • Chabahar
آینده نگاری فناوری اطلاعات در ایران 1404، انتشارات مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، 1388.

ابراهیم زاده، عیسی و آقاسی زاده، عبداله، تحلیل عوامل مؤثر بر گسترش گردشگری در ناحیه ساحلی چابهار با استفاده از مدل راهبردیSWOT  ، مطالعات و پژوهش های شهری و منطقه ای، شماره اول، 1388.

افتخاری،عبدالرضارکن الدین و مهدوی، داود، راهکارهای توسعه گردشگری روستایی با استفاده از مدل SWOT  : دهستان لواسان کوچک، فصلنامهمدرسعلومانسانی، دوره 10،  1385.

افتخاری، عبدالرضا رکن الدین، پرچکانی، پروانه، تحلیل ظرفیت های گردشگری داخلی و بین المللی کرانه های اقیانوسی شرق ایران. همایش ملی فرآوری پتانسیل‌های ژئوپلیتیکی توسعه در کرانه‌های اقیانوسی جنوب شرق کشور،1395.

افتخاری، عبدالرضا رکن الدین ، رمضان نژاد، یاسر، پورطاهری، مهد، سنجش اثرات گردشگری ساحلی بر توسعه پایدار روستاهای ساحلی استان گیلان. مجله آمایش جغرافیایی فضا، 1395.

ایمانی خوشخو، محمدحسین، ایوبی یزدی، حمید، عوامل موثر بر ارزش ویژه برند در مقصد گردشگری شهر یزد، فصلنامه مطالعات مدیریت گردشگری، دوره5، شماره،13، 1389.

ضیایی، محمود و شجاعی مسلم، سطح بندی مقصدهای گردشگری: واکاوی مفهومی نو در برنامه ریزی فضایی گردشگری، فصلنامهمطالعاتگردشگری، شماره13، 1389.

ضرغام بروجنی، حمید، بارزانی، هلیا،آسیب شناسی برند گردشگری ایران، تحقیقات بازاریابی نوین، دوره سوم، شماره1،صص63-80، 1392.

زاهدی، شمس السادات،توسعۀ پایدار، انتشارات سمت، 1386.

علیزاده عزیز، وحیدی مطلق، وحید و امیرناظمی، سناریونگاری یا برنامه ریزی بر پایه سناریوها، موسسه مطالعات بین المللی انرژی، 1387.

ناظمی امیر و قدیری، روح الله، آینده نگاری از مفهوم تا اجرا، مرکز صنایع نوین تهران، 1385.

Akbar, S., Sarwar, A. (2011). The Drivers of Brand Equity: Brand Image, Brand Satisfaction and Brand Trust. Sukkur Institute of Business Administration.

Ashton, A. S. (2014). “Tourism destination brand image development e an analysis based on stakeholders' perception: a case study from Southland”, New Zealand.

Baker, M. J., and J. M. T. Balmer (1997). “Visual Identity: Trappings or Substance?” European Journal of Marketing.

Baker,Bill, “Destination Branding for Small Cities — Second Edition” ,( 2012 )Creative Leap Books. All Rights Reserved.

Baloglu, S., & McCleary, K. W. (1999a). A model of destination image formation. Annals of Tourism Research.

Boo,S.,Busser,J.,&baloglu,S(2009).A model of customer-based brand equity and its application to multiple destinations. Tourism management.

 Bornhorst, T., Ritchie, J.R.B. and Sheehan, L. (2010).”Determinants of Tourism Success for DMOs & Destinations An Empirical Examination of Stakeholders' Perspectives. “. Tourism Management.

Blackston, M. (1992). “Observations: Building brand equity by managing the brand’s relationships”. Journal of Advertising Research.

Blain, C., Levy, S.E. and Brent, J.R. (2005). “Destination Branding: Insights and Practices from Destination Management Organizations.” Journal of Travel Research.

Britton, S. G. “The Political Economy of Tourism in the Third World.” Annals of Tourism Research.

Clarke, J. (2000). “Tourism Brands: An Exploratory Study of the Brands Box Model.” Journal of Vacation Marketing.

Cater, E., (1991). “Sustainable Tourism in the Third World: Problems and Prospects”. Discussion Paper No. 3. London: University of Readings.

Chang, N. & Cher-min, F. (2010). Green product quality, green corporate image, and green customer loyalty. International Journal of Research in Management & Technology.

Chen, Y. & Chang, Ch. (2012). Enhance green purchase intentions the roles of green perceived value, green perceived risk, and green trust. Management Decision.

Dixon, J., Hamilton, K., Pagiola, S., and Segnestan, L., (2001). “Tourism and the Environment in the Caribbean”.An Economic Framework. New York: Environment Department, World Bank.

Doan, T.(2000) “The Effects of Ecotourism in Developing Nations: An Analysis of Case Studies.” Journal of Sustainable Tourism.

EC. Organisation for Economic Co-operation and Development,)2008(, http://www.oecd.org.

Freire, J.R. (2009). “Local People” A Critical Dimension for Place Brands, Brand Management.

Gretzel, U. (2006). “Consumer-Generated Content—Trends and Implications for Branding.” eReview of Tourism Research.

Gomez Mar,Lopez Carmen, (2015),Molina Arturo, “A model of tourism destination brand equity”: The case of wine tourism destinations in Spain,tourism management.

Hankinson, Graham (2004). “Relational Network Brands: Towards a Conceptual Model of Place Brands.” Journal of Vacation Marketing.

eding,T.,&Charlo,F.(2008). “Brand Management Research”. Theory and practice.

Hall, D. (2002). “Brand Development, Tourism and National Identity: The Re-imaging of Former Yugoslavia.” Journal of Brand Management.

Kao, T. W. D. , & Lin, W. T. (2016). The relationship between perceived eservice quality and brand equity: A simultaneous equations system approach. Computers in Human Behavior.

Keller, K. L. , Parameswaran, M. G. , & Jacob, I. (2011). Strategic brand management: Building, measuring, and managing brand equity. Pearson Education India .

Kim, J-H. , & Hyun, Y. J. (2011). A model to investigate the influence of marketing-mix efforts and corporate image on brand equity in the IT software sector. Industrial Marketing Management.

Scale mismatch and Learning.Ecological Application.