سامانه های اطلاعاتی
مهرناز توحیدی مقدم؛ راحله جلال نیا؛ اسماعیل ملک اخلاق
چکیده
این پژوهش با هدف طراحی الگویی برای سیاستگذاری توسعه گردشگری اجتماعی هوشمند در ایران انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع بنیادی بوده و با رویکرد میدانی به جمعآوری دادهها پرداخته است. جامعه مشارکتکنندگان شامل دو گروه از خبرگان، یعنی اساتید سیاستگذاری در حوزه گردشگری و مدیران فعال در صنعت گردشگری بوده است. دادههای کیفی از طریق ...
بیشتر
این پژوهش با هدف طراحی الگویی برای سیاستگذاری توسعه گردشگری اجتماعی هوشمند در ایران انجام شده است. مطالعه حاضر از نوع بنیادی بوده و با رویکرد میدانی به جمعآوری دادهها پرداخته است. جامعه مشارکتکنندگان شامل دو گروه از خبرگان، یعنی اساتید سیاستگذاری در حوزه گردشگری و مدیران فعال در صنعت گردشگری بوده است. دادههای کیفی از طریق مصاحبه با ۶ پرسش گردآوری شد تحلیل دادهها با روش دادهبنیاد انجام شد. نتایج نشان داد سرمایه اجتماعی جامعه میزبان، انگیزههای اقتصادی، ظرفیت نهادی در برنامهریزی گردشگری و تحول دیجیتال بر گردشگری اجتماعی هوشمند مؤثرند. نظام نهادی، زیرساخت هوشمند و ناکارآمدی توزیع فضایی بر تنظیم سند ملی توسعه گردشگری اجتماعی، برنامهریزی فضایی عدالتمحور، نوآوری هوشمند برای عدالت در تجربه گردشگری، تقویت نهادهای سیاستگذار، توانمندسازی نیروی انسانی و نهادینهسازی گفتمان مسئولیتپذیری اثرگذارند. راهبردها و اقدامات منجر به پیامدها شامل توازن فرصتهای گردشگری، پویایی اجتماعی مقصدها، ارتقای جایگاه ملی گردشگری و توسعه فراگیر پایدار میشوند.
